از فراز پایکوبی های قلبم..... سلام
از این بالا
شب موهایت بی نهایت است
و ماه را
گاه و بی گاه
از میان ابرهای حادثه می خندی
و تنت
به ظرافت انگشت های نسیم
که با نوازشی
ذهن را به دنیای شعر و خواب می برد....
اما نه!
آسمان را دوست ندارم
پر است از حرف های گنگ و بی معنی
بگذار
این بار
سفره ی خیال را روی زمین پهن کنیم.....
از این بالا
من عاشقم....
و زیباترین تصویر دشت را
به لبخند تو تقدیم می کنم
و تصویر لبخندت را
به دیوارهای پیر شهر
به خستگی کودکان خیابان
و به ذهن مشوش روسپی ها.....
کاش می شد
تمام دیکتاتورهای جهان را ببوسی
و تمام زندانیان بند اعدام را
و تمام آدم هایی
که گربه های گرسنه را
از سطل های زباله می ترسانند...
دنیا
احترامش را
از بوسه هایت وام گرفته است....
از این بالا
تاریک است
و تو
یک فانوس دریایی دور تنهایی
که مادرانه
به تیمار بی نهایت شب نشسته است.....
10 دی 90
نظرات ()
